Nieuwe rubriek: De mens achter de migrant

De kranten en het nieuws staan bol van berichten over migratie en migranten. Vaak wordt gesproken over gelukszoekers, over mensen die banen en woningen van Nederlanders innemen of over vermeende verbanden met criminaliteit. Maar wie zijn die migranten nu werkelijk?

De mens achter de migrant is een reeks verhalen uit de dagelijkse praktijk van een migratierechtkantoor, opgetekend door Gijs Schabbink, masterstudent publieksgeschiedenis. De verhalen zijn gebaseerd op echte zaken, maar zodanig bewerkt dat de beschreven feiten en gegevens niet tot individuele personen herleidbaar zijn.

Wij zullen regelmatig deze verhalen onder nieuwsberichten posten. Het eerste verhaal lees je hieronder.

Een onaanvaardbare toekomst?

Na jaren van strijd tegen maag- en botkanker stierf de Marokkaanse Nora in december 2023. Haar twee zoons Amine en Hazim, van 13 en 6 jaar bleven alleen achter. Op haar sterfbed liet ze haar zus Nadira beloven dat zij na haar dood voor haar twee zoons zou zorgen. Tijdens de ziekte van haar zus had Nadira ook al lange tijd voor haar neefjes gezorgd. Hoewel ze al bijna dertig jaar in Nederland woont, reisde Nadira tijdens haar zus’ ziekte regelmatig heen en weer en ondersteunde ze haar en haar kinderen ook financieel. Het was Nora’s sterfwens dat haar zoons na haar dood door haar zus zouden worden opgevoed. Hun vader Ahmed was niet in staat om voor ze te zorgen door psychische problemen en een alcoholverslaving, die er door de ziekte en het overlijden van zijn vrouw niet beter op werden. Voor de jongens was hun tante Nadira daarom al bijna tien jaar hun tweede moeder. Kort na het overlijden van Nora kende een Marokkaanse rechtbank Nadira ook officieel de voogdij over haar neefjes toe. Toch bleek dat niet voldoende om de jongens naar Nederland te halen. Ondanks het feit dat Nadira de voogdij en voldoende inkomen en geschikte woonruimte had, besliste de IND dat de jongens niet in aanmerking kwamen voor een verblijfsvergunning. Hun aanvraag als familiepleegkind werd afgewezen.

Er moest namelijk worden aangetoond dat de kinderen in het land van herkomst geen ‘aanvaardbare toekomst’ hebben. De IND vond dat de jongens ook wel door andere familie in Marokko zouden kunnen worden opgevangen. Dat hun vader de jongens niet kon verzorgen, en de rechtbank had erkend dat Nadira hun wettelijke voogd was -en de vader zelfs het voogdijschap had ontzegd-, was onvoldoende om een onaanvaardbare toekomst in het land van herkomst te bewijzen. Hoewel Nadira jaren voor haar neefjes had gezorgd, moest ze nu juridisch bewijzen dat die zorg wel nodig was. Terwijl ze dit probeerde te bewijzen, hadden de jongens haar zorg meer nodig dan ooit nadat zij hun moeder hadden verloren. Andere familieleden konden niet voor Amine en Hazim zorgen. Ze hadden hun handen vol aan de zorg voor hun eigen kinderen, voor oudere familieleden of voor allebei. Ze hadden ook niet de financiële ruimte om nog twee kinderen op te vangen. Bovendien woonden ze niet groot genoeg om de jongens onder te brengen. Dat de familieleden dit verklaarden, werd niet als objectief bewijs gezien.

Al die tijd leefden Amine en Hazim daarom, wanneer Nadira niet aanwezig was, onder erbarmelijke omstandigheden. De jongens verbleven bij een andere tante, die de zorg voor haar bejaarde moeder en dochter nauwelijks aankon. In het kleine appartement was geen aandacht en zorg voor de kinderen. Amine en Hazim kregen geen ontbijt en moesten voor zichzelf eten kopen van het geld dat Nadira uit Nederland opstuurde. Hun school uitte bovendien zorgen over negatieve invloeden in de buurt; zonder ouderlijk toezicht dreigden de jongens door lokale dealers op het verkeerde pad te belandden. Voor de jongens die niet alleen na een jarenlange, slepende ziekte hun moeder hadden verloren en ook niet op hun vader konden rekenen, kwam deze situatie van overleven er ook nog eens bovenop. In de periode dat de jongens op deze manier in Marokko leefden, probeerde Nadira in Nederland te bewijzen dat deze omstandigheden inderdaad onaanvaardbaar waren.

Na een hoorzitting erkende de IND alsnog dat de leefomstandigheden van de jongens in Marokko onaanvaardbaar waren. Overtuigd door de schrijnende situatie waarin zij tijdens de procedure leefden, werd aangenomen dat de overige familieleden inderdaad niet voor hen konden zorgen. Nadira kreeg na anderhalf jaar procederen toch toestemming om haar zus’ sterfwens te vervullen en haar neefjes, inmiddels ook haar pleegzonen, naar Nederland te halen. Amine en Hazim wonen nu bij hun tante en voogd, die hen de toekomst kan geven die ze verdienen.

Gezinshereniging met een familiepleegkind

Het is uiterst moeilijk om toegang en verblijf voor pleegkinderen te krijgen. Dit kan alleen als het gaat om minderjarige kinderen, als de pleegouder naaste familie is, officieel de voogdij over het kind heeft, over voldoende financiële middelen beschikt en het kind goed kan opvoeden en verzorgen. Ook moet met bewijsstukken worden onderbouwd dat andere familieleden het kind in het land van herkomst niet kunnen verzorgen en dat het kind daar geen aanvaardbare toekomst heeft. Dit laatste neemt de IND niet snel aan, waardoor gezinshereniging met een familiepleegkind zelden mogelijk is.

Advies nodig over gezinshereniging met een pleegkind? Neem dan contact met ons op.