Sinds jaar en dag kent de Wet arbeid vreemdelingen (Wav) een zeer ruim werkgeversbegrip. De Arbeidsinspectie, en ook de rechter, verwijst vaak naar de wetsgeschiedenis waarin een ruim en feitelijk werkgeversbegrip is neergelegd om schijnconstructies tegen te gaan en bewijsproblemen te vermijden. Hierdoor worden ook werkgevers die bijvoorbeeld in het arbeidsrecht nooit als werkgever zouden kunnen worden aangemerkt regelmatig beboet. Of sprake is van een arbeidsovereenkomst, gezagsverhouding of loonbetaling is niet relevant waardoor hele ketens van werkgevers (opdrachtgever, aannemer en alle onderaannemers) kunnen worden beboet.

Als door uw toedoen arbeid mogelijk wordt gemaakt of niet wordt verhinderd kunt u op grond van de Wav als werkgever worden aangemerkt. De Arbeidsinspectie probeert het werkgeversbegrip bijna onbeperkt op te rekken door zelfs bedrijven die een dienst afnemen van een ander bedrijf als werkgever van dat laatste bedrijf aan te merken.

Dit laatste is echter gelukkig door de hoogste bestuursrechter te gortig bevonden. Als het standpunt van de Arbeidsinspectie wel stand had gehouden zou dit betekenen dat bijvoorbeeld het bedrijf dat een dienstreis maakt, een hotelovernachting boekt of kantoorartikelen afneemt moet nagaan of bij de NS, het hotel of de kantoorboekhandel personen werkzaam zijn die niet mogen werken, bij gebreke waarvan ook dit bedrijf beboet kan worden. Volgens de hoogste rechter kan echter niet iedere afnemer van een willekeurig product of dienst, ongeacht feitelijke of juridische aanknopingspunten, als werkgever in de zin van de Wav worden aangemerkt.

Hoe dit er in de praktijk gaat uitzien is nog niet zo duidelijk. Een ander voorbeeld van een beperking van het ruime werkgeversbegrip door de rechter is de situatie waarin iemand even te hulp schiet of een enkele handeling uit beleefdheid verricht. In de situatie waarin je te hulp wordt geschoten door bijvoorbeeld een voorbijganger of een klant is het gelukkig niet nodig om deze persoon eerst naar zijn papieren te vragen, alhoewel de Arbeidsinspectie daar anders over kan denken.

Let wel op: als deze hulp weer iets verder strekt kan er zomaar wel weer sprake zijn van werkgeverschap.

Tot slot nog een voorbeeld waarin niet per definitie sprake hoeft te zijn van werkgeverschap. Dit is de situatie waarin er sprake is van een tussenpersoon die louter bemiddelende of administratieve werkzaamheden verricht. Het hangt erg af van de feiten en omstandigheden of ook deze tussenpersoon als werkgever kan worden aangemerkt. Als de activiteiten verder strekken dan het bemiddelen of verzorgen van de administratie dan kan ook in die situatie werkgeverschap worden aangenomen.

Kortom: wees op uw hoede, de Arbeidsinspectie ligt ook in situaties waarin u er geen idee van heeft dat er werkzaamheden voor u als werkgever worden verricht op de loer. In een aantal gevallen kan het dus wel de moeite lonen om naar de rechter te stappen en het ruime werkgeversbegrip tot enigszins redelijke proporties terug te brengen.

Voor meer informatie neem contact op met Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien. .