Het televisieprogramma Netwerk onthult tijdens een uitzending op 22 mei 2007 een adoptieschandaal. Indiase ouders stellen dat hun zoon, destijds anderhalf jaar oud, in 1999 is geroofd en in Nederland terecht is gekomen. Begin 2011 doet de Zwolse rechtbank uitspraak in deze zaak: de jongen mag zelf bepalen of hij wil weten wie zijn biologische ouders zijn. De zaak komt aan het licht nadat in India een strafrechtelijk onderzoek is ingesteld naar een Organisatie die zich richt op kinderhandel. Na een jarenlange speurtocht ontdekken de Indiase ouders dat hun zoon is verkocht aan kindertehuis Malaysian Social Service in Madras. Dit tehuis biedt kinderen ter adoptie aan, aan ouders afkomstig uit westerse landen. De jongen, inmiddels bekend onder de gefingeerde naam Rahul, woont op dat moment dan al jaren bij zijn Nederlandse adoptieouders in Nederland.

De reden waarom de adoptie tot stand heeft kunnen komen, is waarschijnlijk dat een andere Indiase vrouw dan de biologische moeder als stand-in is opgetreden en zij zogenaamd afstand (dus valse afstand) van ‘haar’ kind heeft gedaan.

Te goeder trouw

De Nederlandse adoptieouders zijn te goeder trouw. Zij hebben Rahul geadopteerd in overeenstemming met de Nederlandse wetgeving en met de bemiddelende hulp van een door de Nederlandse overheid erkende vergunninghouder, de stichting Meiling. Zij hebben alle Nederlandse procedures in acht genomen en zij weigeren mee te werken aan de wensen van de Indiase ouders. Rahul staat hier volledig achter. De Indiase ouders beslui ten daarop om, op advies van hun Indiase advocaat, in India aangifte te doen. De Nederlandse ouders en vergunninghouder Meiling worden beschuldigd van betrokkenheid bij ontvoering.

Trieste zaak

De zaak wordt uiteindelijk voorgelegd aan de rechtbank in Zwolle. Een zeer trieste zaak, met de Indiase ouders als de grote verliezers. Anders dan sommige media melden, is het niet de insteek van de procedure geweest om Rahul bij zijn adoptieouders weg te halen. De Indiase ouders willen op de eerste plaats zeker weten of Rahul hun zoon is en zo ja, dan willen ze hem regelmatig kunnen zien en op de hoogte blijven van zijn ontwikkelingen. Hiertoe dienen zij een viertal verzoeken in:

1. verzoek tot het vaststellen van het biologische ouderschap middels DNA-onderzoek,

2. verzoek tot het afgeven van een rechterlijke verklaring dat de Indiase ouders de biologische ouders van Rahul zijn,

3. verzoek tot het afgeven van een rechterlijke verklaring dat er ten minste sprake is van family life tussen Rahul en de Indiase ouders,

4. verzoek tot het vaststellen van een omgangsregeling en een informatieregeling tussen Rahul en de Indiase ouders.

Al deze verzoeken worden bij beschikking van 4 maart 2011 door de Zwolse rechtbank afgewezen.

DNA test geweigerd

De reden waarom de zaak voor de Indiase ouders zo negatief uitpakt, is dat Rahul weigert zijn medewerking te verlenen aan een DNA-onderzoek. Uit deskundigenonderzoek blijkt dat Rahul, twaalf jaar oud, qua intelligentie en persoonlijkheid in staat is de beslissing te nemen geen DNA af te staan. Het besluit wordt niet ingegeven door eenzijdige angst of loyaliteit naar de adoptieouders, maar door een weloverwogen afweging over hoe hij zijn leven op dit moment graag wil leiden. Rahul zal nu de gevolgen van een DNA-onderzoek niet aankunnen omdat, volgens de deskundige, contact met de Indiase ouders hem ernstig zou ontregelen. Concluderend acht de rechtbank het noodzakelijk dat Rahul zijn situatie als stabiel en veilig ervaart. De rechtbank vindt het belangrijk dat het tempo van Rahul om meer te willen weten over zijn afkomst maatgevend moet zijn. Het is dus op dit moment niet in het belang van hem om hem een DNA-test op te leggen.

Eigen ontwikkelingspad

Onder die omstandigheden moet aan de zwaarwegende belangen van de Indiase ouders voorbij worden gegaan. Ook moet worden voorbijgegaan aan het belang van het strafrechtelijk onderzoek in India bij dit DNA-onderzoek. Het belang van Rahul weegt zwaarder. Het gaat hier immers om het belang van een kind om zijn eigen ontwikkelingspad naar behoren te voltooien. De rechtbank geeft hierbij voorrang aan artikel van het Internationaal Verdrag betreffende de Rechten van het Kind (IVRK), waarin staat dat bij alle beslissingen de belangen van het kind de eerste overweging vormen, boven artikel 8 IV1&K, waarin het recht van het kind op behoud van zijn identiteit wordt beschermd. Op dit laatste artikel doen de Indiase ouders een beroep. De rechtbank overweegt dat artikel 8 IVRK een recht van het kind betreft en niet van de ouders.

De uitspraak van de Zwolse recht bank heeft veel kritiek ontvangen. Met deze gerechtelijke uitspraak kunnen echter zowel voor- als tegenstanders van adoptie niet aan de haal gaan. De rechtbank zegt namelijk niets over adoptie in het algemeen, en niets over het macroniveau waarop soms kinderroof en adoptie met elkaar verstrengeld zijn.

Salomonsoordeel

De belangenorganisatie van volwassen geadopteerde UAI (United Adoptees International) stelt in een artikel: ‘Rahul is een kind dat een Salomonsoordeel over zichzelf en de vier betrokken volwassen in deze zaak heeft moeten uitspreken’.

De conclusie is dat het niettemin een geruststelling moet zijn voor Rahul dat hij, hoewel hij zijn voorgeschiedenis niet heeft gekozen, nu wel zelf mag bepalen hoe en wanneer hij aan dat verhaal verder schrijft. Het getuigt toch wel enigszins van een gemakzuchtige berusting in een situatie waarvoor geen van de betrokken partijen heeft gekozen. Wie met een kritische blik naar deze zaak kijkt, zou zich toch op zijn minst moeten afvragen hoe het zover heeft kunnen komen.

Ook heeft de UAI als kritiekpunt dat te weinig is ingezien dat geadopteerd zijn een leven lang meegaat. De langetermijnontwikkeling voor Rahul had op zijn minst moeten worden overwogen. Een geadopteerd kind zou in dit geval tegen zichzelf en de vele belangen die in de adoptiewereld spelen, moeten worden beschermd.

Het zou op de lange termijn juist in het belang van Rahul zijn om de waarheid boven tafel te krijgen. De rechtbank zou te weinig rekening hebben gehouden met de maatschappelijke relevantie van deze zaak.

Schrale troost

Anderzijds wordt gezegd dat de Zwolse rechtbank in een goed gemotiveerde beslissing prima rekening houdt met de belangen van zowel Rahul als de adoptieouders. Ook de Indiase ouders gaan niet met lege handen naar huis, omdat de rechter uitdrukkelijk in de beslissing ver meldt dat er een moment zal komen dat de situatie voor Rahul voldoende stabiel en onbedreigd zal zijn, waar door Rahul zelfde keuze zal maken om te gaan uitzoeken wie zijn biologische ouders zijn. Rahul zelf heeft tijdens de procedure gesteld dat er voor hem een moment zal komen dat hij meer wil weten over zijn herkomst. De rechtbank vindt het belangrijk dat Rahul dit moment zelf mag bepalen.

In feite kan gesteld worden dat het niet meer de vraag is of er DNA afgestaan wordt, maar wanneer. Rahul weet door deze procedure in elk geval dat er mogelijk biologische ouders bestaan die hem graag weer in hun armen zouden sluiten. Dat is meer dan veel andere adoptiekinderen weten. Mogelijk dat dit voor Rahul later een extra stimulans zal zijn om zijn biologische ouders op te sporen, al is dat voor deze biologische ouders uit India nu een schrale troost. De wens van Rahul om op dit moment niet te willen weten wie zijn biologische ouders zijn, gaat boven het ver langen van deze Indiase mensen om met zekerheid te kunnen vaststellen dat Rahul hun vermiste zoon is.

Heeft u juridische vragen over adoptie, neem dan contact op met This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .